W niektórych stanach chorobowych przedsionki przestają kurczyć się, a poszczególne włókna mięśniowe wprawiają się w stan drżenia. Powoduje to zupełnie bezładne przechodzenie bodźców z przedsionków do komór, co przejawia się całkowicie niemiarową pracą komór. Stąd pochodzi nazwa: niemiarowość zupełna. Badaniem stwierdzamy nierówne wypełnienie tętna, a często także deficyt tętna, to znaczy, że częstość tętna jest mniejsza niż liczona w tym samym czasie częstość pracy serca. Rozpoznanie ustala badanie elektrokardiograficzne. Migotanie przedsionków może być napadowe lub utrwalone. W napadowym migotaniu staramy się przywrócić miarowy rytm zatokowy za pomocą leków przeciwarytmicznych lub kardiowersji elektrycznej. W migotaniu utrwalonym stosujemy zazwyczaj glikozydy naparstnicy, które zapobiegają zbytniemu przyspieszaniu się czynności komór. Ponieważ na ścianach migoczących przedsionków wytwarzają się skrzepimy, mogą one odrywać się i wędrując z prądem krwi powodować zatory tętnicze. Najgroźniejsze spośród nich są zatory mózgowe. Niebezpieczeństwo zatorów może być wskazaniem do stosowania leków przeciwzakrzepowych (heparyna, pochodne dwukumarolu).